دوشنبه‌هایی که به رهایی ختم می‌شوند

به گزارش روابط عمومی ستاد مردمی دیه کشور، در یکصد و بیست و یکمین هفته از پویش «دوشنبه‌های رهایی»، یزد بار دیگر شاهد تبلورِ ایثار و نوع‌دوستی بود. در حاشیه این گردهماییِ خیرخواهانه، بانوی نیکوکار و گمنامی با حضور در جمع، مبلغ ۵۰ میلیون تومان را جهت مشارکت در آزادی یکی از زندانیان جرایم غیرعمد اهدا کرد؛ اقدامی که نشان داد هنوز هم در هیاهوی زمانه، هستند دستانی که بی‌نام و نشان، بذرِ امید می‌کارند.

این هفته، اهالی «دوشنبه‌های رهایی» در فضایی مملو از صفا و صمیمیت، مهمانِ «خانه بهرام» در خیابان کاشانی یزد بودند و این بنای که با معماری اصیل خود، یادآور شکوهِ گذشته‌ی این دیار است، این دوشنبه میزبانِ بیش از یکصد نفر از دوستدارانِ فرهنگ زادبوم یزد بود که هم‌نوا با هم، گام در راهی گذاشتند که به رهاییِ یک انسان ختم می‌شود.

از میراث‌بانی تا مرزهای ایثار

پویش «دوشنبه‌های رهایی» تنها به بازدید از ابنیه تاریخی محدود نمی‌شود. اعضای این گروه که پیوندی ناگسستنی با ستاد دیه استان یزد دارند، در تمامی مناسبت‌های تقویمی، از ایام سوگواری محرم تا اعیاد خجسته، همواره یاور و همراه این ستاد در برگزاری جشن‌های گلریزان بوده‌اند. از برپایی بازارچه‌های خیریه و نمایشگاه‌های هنری تا حضور فعال در دیگر برنامه‌های خیرخواهانه، همگی گواهی بر همت بلند این گروه در یاری‌رسانی به آزادی زندانیان جرایم غیرعمد است.

استمرارِ امید در قلبِ تاریخ

نکته قابل توجه در کارنامه این پویش، روحیه سرسختانه آن‌هاست؛ این گروه که ریشه در فرهنگِ غنی یزد دارد، پس از دوران جنگ تحمیلی و عبور از آن شرایط سخت، بار دیگر با دور هم جمع شدن، این مسیر خیرخواهانه را با عزمی راسخ‌تر از پیش آغاز کردند.

این بازگشت و تداومِ پس از سال‌های جنگ، نشان می‌دهد که «آزادی»، آرمانِ بزرگ مردمی است که حتی پس از آن سال‌های پرخطر، نه تنها بی‌تفاوت نشده‌اند، بلکه هر هفته با گام‌های خود در بافت تاریخی، بر استمرار این راه تأکید می‌کنند.

پایانی که آغاز یک زندگی است

اهالی مهربان «دوشنبه‌های رهایی» معتقدند که بزرگترین دستاورد این پویش تنها مبالغ جمع‌آوری شده نیست؛ بلکه ایجاد فضایی است که در آن «با هم بودن برای هدفی خیر» به یک عادتِ شیرین اجتماعی بدل شده است. در روزهایی که هیاهوی جهانِ مدرن ممکن است باعث دوری انسان‌ها از یکدیگر شود، این پویشِ یزدی، بهانه‌ای است برای تکرارِ یک درس بزرگ: «هنوز هم می‌توان با گام‌های کوچک، گره‌های بزرگ را باز کرد.»

دوشنبه‌ها در یزد حالا رنگ و بوی دیگری دارد؛ رنگِ بافت تاریخی، و بویِ خوشِ آزادی. مردمانِ این دیارِ کویری بار دیگر نشان دادند که در قلبِ تفتیده‌ی کویر، چشمه‌های انسانیت هرگز خشک نمی‌شود و جاری‌ست؛ حتی به اندازه‌ی آزادیِ یک انسان که تمامِ جهانِ خانواده‌ی اوست.