بازخوانی صحبت‌های امام‌جمعه شهید تبریز در باب حمایت از زندانیان غیرعمد

به گزارش روابط عمومی ستاد مردمی دیه کشور، سید محمدعلی آل‌هاشم امام جمعه تبریز بعد از ظهر روز سی‌اُم اردیبهشت سال 1403 در سانحه سقوط بالگرد حامل آیت‌الله سید ابراهیم رئیسی رئیس جمهور و حسین امیر عبداللهیان وزیر امور خارجه و تنی چند از همراهان در منطقه ورزقان همراه با به فیض شهادت رسیدند.

سعادتی که این مقام انقلابی و نماینده شهید ولی‌فقیه در استان همواره نسبت به آن با شوق و شور فراوان صحبت می‌کرد و حتی در آخرین سیاهه به جا مانده از ایشان بر این واقعیت صحه می‌گذارند.

آیت‌الله آل‌هاشم در بخشی از وصیت‌نامه مکتوب خود، با اطمینان از شهادت قریب‌الوقوعش می‌نویسد: «می‌دانم شهید می‌شوم که آرزوی دیرینه‌‌ خودم است. اگر زنده‌ بودنم به اسلام نفعی نداشت، الهی عنایت شود تا شهادتم باعث ترویج اسلام باشد.

این مرجع وارسته، از خداوند درخواست کرده بود تا وصیت‌نامه‌اش در نماز جمعه، آن‌هم در حضور مردم و در صفوف دشمن‌شکن جمعه قرائت شود؛ خواسته‌ای که امروز با عروج ملکوتی او رنگ واقعیت گرفت و سخنانش، گویی نوری بر مسیر آیندگان شد.

آیت‌الله آل‌هاشم در این وصیت‌نامه، به صراحت تأکید نموده است که در طول دوران خدمت، حتی ریالی از بیت‌المال برای خود برنداشته و بارها از مال شخصی برای انجام وظایف شرعی و اداری هزینه کرده است.

یک چنین عالم عاملی با حضور در آیین جشن گلریزان سال ۱۳۹۸ کلانشهر تبریز در محل تالار پتروشیمی تبریز که با حضور ماندگار استاندار شهید آذربایجان‌شرقی دکتر مالک رحمتی نیز همراه بود در سخنانی ماندگار خطاب به عموم خیرین خداجو در باب حمایت حداکثری از زندانیان جرایم غیرعمد می‌فرمایند: «کمک به هم‌نوع و افراد نیازمند، یکی از ویژگی‌های مردم نجیب آذربایجان و تبریز است که این خصیصه حتی در میان آذربایجانی‌هایی که سال‌ها از موطن خود جدا شده‌اند همچنان رویت می‌شود و این برای همه ما مایه افتخار و مباهات می‌باشد. چرا که چنین جشن‌هایی می‌تواند مهر و محبت و عشق و علاقه به هم‌نوع در گرفتاری‌های مختلف را در جامعه تعمیق بخشد.

 پیروان راستین امام حسن مجتبی علیه‌السلام که به کریم اهل‌بیت مشهور هستند، باید با ار عملی خویش و بنا به بضاعت‌شان همواره ادامه‌دهنده راه و روش آن امام همام باشند. کریم کسی است که به هم‌نوع خود محبت کرده و هدیه‌ای بدهد، قبل از آنکه کسی از او چنین انتظاری داشته و آن را به زبان مطالبه کند. باید به چنین همتی والایی آفرین گفت که کسانی در جامعه ما یافت می‌شوند که به فکر مستمندان بوده و برای حل و فصل مشکلات نیازمندان پای در میدان عمل گذاشته‌اند. این خیران باید از خدای خود شاکر باشند که چنین جایگاهی را به دست آورده‌اند.

آقای سید اسداله جولایی، رئیس هیات امناء ستاد مردمی دیه کشور اشاره داشتند در هیچ جای این سرزمین مثل تبریز گلریزان آزادی به این شور و شوق وجود ندارد. به استناد این کلام درود بر مردم تبریز و آذربایجان می‌فرستم. به راستی گلریزان تجلی اجرای دستور دینی است. انفاق برای آزادی بدهکاران مالی جشنی است سنتی که از قدیم‌الایام برای افراد نیازمند طرح و از این برکت برای آن‌ها پول مورد نیاز تا آزادی جمع‌آوری می‌شد.

گلریزان آیین شکرانه نعمت خدادادی است که ایرانیان از دیرباز بر اساس تکریم و نوع‌دوستی خود همواره بر آیین گلریزان همت گماشته‌اند و این آیین را شکرانه نعمت خدا می‌دانند که مانند باران بهاری نعمت زیست دوباره را در قبال مستمند و نیازمند روا می‌دارد. اگر مطالعه و تدبر شود به راستی زیباترین حرکت‌های بشری در طول تاریخ در این سنت گلریزان نهفته است. شما ببینید بهترین آثار تاریخی به جای مانده از آیین معنوی و سنتی در ایران، برای نمونه بنای تاریخی سه و سه پل اصفهان است که در آن هنگام شاه‌عباس برای ساخت آن از مردم درخواست کرد و آیین گلریزان برپا شد.

از آن پس ، گلریزان از زورخانه‌ها به خانه‌ها کشیده شد. به طوری که زنان در این سنت حسنه حضور چشمگیرتری پیدا کردند و حتی با انداختن سفره حضرت ابوالفضل، که با نذرهای زیاد زنان پهن می‌شد، در همین مسیر تعریف می‌شود که با همت مردمی و نیت الهی گلریزانی کوچک برای حمایت از نیازمندان برپا شد و همچنان این برکت ساری و جاری است.

البته با گذر زمان، اکنون آیین سنتی گلریزان در ایران جلوه‌ای باشکوه‌تر به خود گرفته و مردان و زنان ایران اسلامی در این مراسم معنوی به طور گسترده شرکت می‌کنند. گلریزان ریختن بذر زندگی و امید در ساحت حیات ناامیدان و نیازمندانی است که نه با ارتکاب اعمال مجرمانه بلکه به صرف تنگدستی در تادیه قروش یا دیگر مسائل مالی روانه بند شده‌اند. آیینی که کلید برگزاری هر ساله جشن‌های گلریزان ویژه رمضان با کمک رهبر معظم انقلاب اسلامی زده می‌شود. معظم‌له (شهید امام خامنه‌ای ره) در ایام برگزاری این جشن به دلیل اهتمام در حل مشکل زندانیان بدهکار کمک مالی شایانی برای ستاد مردمی دیه کشور جهت آزادی زندانیان واجدشرایط اهدا می‌کنند.

در پایان یادی کنیم از شهید بزرگوار سید اسدالله لاجوردی که سنگ بنای این کار پرحیر با دستان مبارک این شهید گذاشته شد. آن وقتی که ریاست سازمان زندان‌ها را برعهده داشت متوجه شد خیلی از زندانیانی که در آنجا هستند برخلاف تصور مردم، انسان‌های مومن و شریفی هستند که به دلیل خطاها یا بروز دیونی از باب جرائم غیرعمد بازداشت شده‌اند. در نتیجه کارهای بسیار ارزشمندی انجام داد تا بالاخره این ستاد حمایتی در سال ۱۳۶۹ به همراهی و حمایت شخصیت‌هایی مانند مرحوم حاج سعید امانی، مرحوم حاج حبیب‌الله شفیق، مهندس حاج سید اسدالله جولایی، حاج سید مرتضی بختیاری، مرحوم حاج علاء میرمحمدصادقی، مرحوم حاج محمدرضا اعتمادیان و مرحوم حاج علی‌اکبر بادام برجاه کلید زده شد.

دیروز در منزل یکی از شهدای مدافع حرم بودم؛ شهید محمدرضا فخیمي. پدر و مادر شهید حساب و کتاب شهید را آوردند. آنجا نوشته بود تمام اموالی که داشته است، وجوهات شرعی خودش را این جوان شهید پرداخت کرده بود. از اموال زندگی دو سکه تمام بهار آزادی بجا مانده بود که این‌ها را آوردند به من داد تا تقدیم ستاد مردمی دیه کنم. این خانواده نیک‌اندیش می‌گفتد شاید با این دو سکه تمام بهار بتوان مقدمات آزادی یک زندانی غیرعمد را فراهم کرد تا به آغوش خانواده بازگردد. آفرین بر روحیه خانواده شهدا، آفرین بر چنین شهدایی که موجب افتخار جامعه بوده و در زمیان شهادت نیز همچنان منشاء خیر هستند. در پایان از پدر شهید بزرگوار درخواست می‌کنم خودشان سکه‌ها را تقدیم ستاد دیه نمایند. در پایان از فعالان در مسیر آزادی زندانیان جرایم غیرعمد و تلاش اعضای ستاد دیه تشکر می‌کنم».